Delta Double Alpha Alien

Boekenkast

Heeft iemand The Kingkiller Chronicles gelezen? Op de universiteit waar Kvothe naartoe gaat staat een gebouw die de archieven heet. Het is een inmens grote bibliotheek. Het is meestal met veel moeite dat je daar een boek kan vinden. Als je naar een gewone bibliotheek gaat, zijn er verschillende onderwerpen die genummerd zijn en op de rug van elk boek staat een nummer, waardoor je weet waar het boek hoort en het niet meer kan kwijtraken.

Maar de archieven zijn zo groot en er zijn zoveel boeken, dat het meer dan één leven duurt om al die boeken te archiveren. De archivaris sterft voor zijn werk af is, wordt overgenomen door een archivaris met een heel ander idee van hoe het gearchiveerd moet worden en begint weer overnieuw, of in ieder geval ergens. Uiteindelijk zijn er zelfs meerderen die tegelijkertijd proberen hun eigen systeem aan te brengen. Er ontstaat een ware archiefoorlog. Boeken worden verstopt om te archieven naar eigen inzicht of dat in ieder geval de ander het niet aan zijn systeem kan onderwerpen. Boeken raken zelfs kwijt ergens op een plank in een kast in een bibliotheek zo groot als een klein dorp. Of ergens op een stapel in de hoek op de grond.

Zo ziet mijn hoofd eruit. Ben ik ordelijk? Ja van nature ben ik zeer ordelijk en zou ik het liefst mijn schouders er onder zetten om het hele archief aan mijn eigen systeem te onderwerpen. Als er orde in de boekenkasten is, dan word ik daar rustig van, dan kan ik het leven wat makkelijker aan. Hoe zou ik dat doen? Verschillend. Ik ben zelf een groot liefhebber van boeken. Ik heb in mijn huis een boekenkast van 6 meter lang. Toen ik hier kwam wonen zei ik “Als deze kast vol is, dan moet ik boeken wegdoen voor ik nieuwe mag nemen.” Uiteindelijk woon ik hier nu 4 jaar, is de kast vol en zijn er boeken naar andere plekken in het huis geplaatst. Het opruimen van boeken heb ik getracht door linksboven in de hoek te beginnen zo plank voor plank de boeken te ordenen, maar ik kom nooit echt aan het eind van de kast. Halverwege bedenk ik me dat het systeem niet echt goed is, haal alles weer eruit, stop het in dozen. En begin opnieuw plank voor plank. Ondertussen komen er wat nieuwe boeken die ik ergens in het midden maar voorlopig even neer leg. De dozen staan in de weg en verhuizen naar het hok beneden. Uiteindelijk is mijn bibliotheek van 6 meter boeken kast in de woonkamer, 1 meter boekenkast in de studeerkamer, stapels dozen in het hok, enkele dozen onder de tafel en slingerende stapels door mijn huis, net zo’n rommel als de archieven. In mijn zoektocht naar het perfecte systeem is alles één grote chaos en besteed ik meer tijd aan het opruimen en ordenen dan dat ik uiteindelijk echt aan het lezen ben.

Het grote probleem is, dat mijn hoofd net zo’n bibliotheek is waarin ik geen orde kan krijgen. Zodra ik probeer mijn leven op te ruimen, lijk ik wel te paralizeren als ik probeer om de logica te achterhalen. Net als dat mijn katten wel eens boeken op de grond hebben gegooid, schijn ik in mijn hoofd ook een beest te hebben rondwaren die kasten omgooid, boeken eruit klettert of ze kapot krabbelt en bijt. Ik probeer mijn hoofd op te ruimen. Met de ene zelfhulpboek na de andere. Een nieuw boek die een plekje in mijn boekenkast wil in de woonkamer als wel als mijn hoofd. Dus met elk hulpmiddel voor orde komt tevens ook weer een beetje chaos mee.

Ik ben chaotisch. Ja, ondertussen wel. Ik ben opgebouwd uit verschillende stukjes systemen als puzzelstukken van verschillende puzzels, zonder doos waar het plaatje op staat hoe het moet worden. Stukjes zijn kwijt, stukjes te veel, stukjes die niet (meer) passen… Ik word er ongelukkig van. Depressief, verward, catanonisch zelfs. Bij gebrek aan inzicht wat ik moet doen, doe ik niets en word alles nog een veel grotere bende. Ik zei altijd dat ik een procrastinator was en zocht hier een remedie voor. Ik heb het in de jaren niet gevonden. Ik weet niet meer waar ik moet beginnen.

Diagnose Asperger?

Ik las een writing van iemand op internet die zojuist van gediagnosteerd met Asperger. Asperger was mij altijd uitgelegd als een milde vorm van autisme. Autisme bracht mij het beeld van het jongetje met verschrikkelijk social skills omdat hij geen contact kon en wilde maken met de wereld om hem heen. Hij leefde in zijn eigen wereld waarin zero veranderingen konden voorkomen anders raakte het in paniek, wat zelfs kon overslaan in agressie. Niet al te verrassend dat ik mijzelf daarin niet herkende. 

Toen ik echter deze writing las en hij schreef dat er veel dingen op zijn plaats vielen en die dingen begon op te noemen, herkende ik heel veel dingen. Voor het grootste gedeelte leek het bijna wel alsof het over mij ging. Ik deed een online test en kwam uit om een lichte vorm van asperger. Het was een verrijking te leren dat er eventueel andere mensen waren die zich ook zo zouden kunnen voelen en wilde er dus meer over lezen. Echter uit de voorbeelden die werden geopperd in het gros van de artikelen kon ik me er juist helemaal niet vinden, terwijl de basiskenmerken over het gevoel wel heel treffend was.

Toen leerde ik dat er minder vrouwen als mannen asperger of autisme hadden en dat daarvan nog veel minder bekend was. Uiteindelijk kwam ik op een site met kenmerken voor vrouwen met asperger en daar kon ik bijna alle kenmerken volmondig dan wel enigszins beamen. Blijkbaar was ik een vrouw met asperger.

Omdat ik altijd een schrijver ben geweest, besloot ik om een blog te openen om mijzelf hier te kunnen ventileren en mede hier een herkenning voor andere vrouwen kan zijn, die bij zichzelf asperger vermoeden.